บ่ายคล้อยวันนั้นฝนหล่นลงอย่างเงียบงัน บ้านท้ายซอยของป้ารินาดูนิ่งผิดปก…
페이지 정보
본문
"ถ้าว่าง มาคุยกับป้าหน่อย ป้ารู้สึกเหงา"ฉันรู้จักเธอมานาน เธอเป็นคนดูเข้มแข็งและไม่เปิดใจง่าย แต่วันนี้แววตาของเธอเปลี่ยนไป
เรานั่งฟังเสียงฝนในห้องรับแขก มีเพียงความเงียบเป็นเพื่อน เธอเล่าเรื่องความโดดเดี่ยว และความรู้สึกที่เก็บไว้
หลายครั้งเธอนิ่งไปเหมือนมีคำที่พูดไม่ออก ฉันไม่เร่งเร้า
ไม่นานเธอเดินออกไปไปทางห้องน้ำ ประตูปิดลงช้า ๆ
ไม่นานนักฉันได้ยินเสียงเธอเรียกชื่อฉัน เสียงนั้นสั่น
ฉันไปยืนหน้าประตู เราไม่ได้พูดอะไร ความเงียบกลับเต็มไปด้วยความหมาย มันคือขอบเขตที่เปราะบาง
คืนนั้นทุกอย่างหยุดอยู่ตรงนั้น และเพราะอย่างนั้นเอง มันจึงยิ่งหนักในใจ เพราะสิ่งที่เหลืออยู่คือความเงียบงัน
fuckingshitmotherfucker บางครั้งชีวิตของผู้ใหญ่ ไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่ทำ
แต่อยู่ที่ ความรู้สึกที่เกือบหลุดขอบเขต
และการเลือกที่จะไม่ก้าวต่อ
댓글목록
등록된 댓글이 없습니다.